علم و دانش مهندسی شیمی

ﺷﮑﺴﺖ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰوري در ﺑﺴﺘﺮ ﺳﯿﺎل

محمدرضا فرزان
نوشته شده توسط محمدرضا فرزان

فراﯾﻨﺪ ﺷﮑﺴﺖ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰوري ﺑﺴﺘﺮ ﺳﯿﺎل (Fluid Catalytic Cracking) روﺷﯽ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻫﯿﺪروﮐﺮﺑﻦ ﻫﺎي ﻧﻔﺘﯽ ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﺳﺒﮏ ﺗﺮ و ﺑﺎ ارزش ﺗﺮ (ﻋﻤﺪﺗﺎً ﺑﻨﺰﯾﻦ ﺑﺎ اﮐﺘﺎن ﺑﺎﻻ) اﯾﻦ ﻋﻤﻞ ﺑﻮﺳیلهﺑﺮﺧﻮرد ﻫﯿﺪروﮐﺮﺑﻦ ﻫﺎي ﻧﻔﺘﯽ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﺎ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور داﻏﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﭘﻮدرﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ در ﺷﺮاﯾﻂ ﺧﺎﺻﯽ از دﻣا و فشار و در ﻣﺪت زﻣﺎن ﻣﻌﯿﻨﯽ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ ﮔﯿﺮد. اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدن از ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ واﮐﻨﺶ ﻫﺎي ﺷﮑﺴﺖ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﯽ در ﻓﺸﺎر ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺠﺎم ﭘﺬﯾﺮد و ﻣﺤﺼﻮﻻﺗﯽ ﺑﺎ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺪﺳﺖ آﯾﺪ. ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده، ﭘﻮدر داﻧﻪ داﻧﻪ و ﻧﺴﺒﺘﺎً رﯾﺰي از زﺋﻮﻟﯿﺖ است ﮐﻪ ﯾﮏ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺻﻨﻌﺘﯽ می باشد. ﺗﺮﮐﯿﺒﺎت اﺻﻠﯽ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﺑﻄﻮر ﺳﻨﺘﺰي (ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ) ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد. اﯾﻦ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﺑﺼﻮرت ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻧﯿﺰ ﯾﺎﻓﺖ ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﮐﻤﺘﺮي ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ دارد. ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﮐﻮﭼﮏ و رﯾﺰ ﺑﻮدن ذرات، ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور داراي دو ﺧﺎﺻﯿﺖ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ دو ﺧﺎﺻﯿﺖ در فراﯾﻨﺪ ﺑﺴﯿﺎر اﻫﻤﯿﺖ دارﻧﺪ
1: وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮده ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﺟﺮﯾﺎن ﮐﻤﯽ از ﮔﺎز ﯾﺎ ﺑﺨﺎر آب ﯾﺎ ﻫﻮا ﺗﺰرﯾﻖ ﮔﺮدد و ﯾﺎ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺗﻮده اي از ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور در ﻣﺴﯿﺮ ﺟﺮﯾﺎن ﮔﺎزي ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﮐﻢ، ﻗﺮار ﮔﯿﺮد، ﺗﻮده ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺳﯿﺎل(Fluidize) و روان در ﻣﯽ آﯾﺪ و از ﺑﺴﯿﺎري ﺟﻬﺎت ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﻣﺎﯾﻊ ﻋﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﺳﯿﺎل ﺷﺪه در ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﻓﺸﺎر را ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻧﻤﻮده و ﺑﺎﻋﺚ اﻓﺰاﯾﺶ ﻓﺸﺎر اﺳﺘﺎﺗﯿﮑﯽ و ﺟﺮﯾﺎن در ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﻣﯽ ﮔﺮدد. ﻧﺎم ﻓﺮاﯾﻨﺪ FCC از ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﺻﯿﺖ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰورﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ.
2- ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﮐﻼً ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﻌﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ (ﻣﻌﻠﻖ در ﮔﺎز و ﻫﻮا) و ﯾﺎ ﺑﻮﺳﯿﻠﻪ ﺟﺮﯾﺎﻧﯽ از ﮔﺎز ﺑﺎﺳﺮﻋﺖ ﺑﺎﻻ، در ﻣﺴﯿﺮ اﻓﻘﯽ ﯾﺎ ﻋﻤﻮدي ﺣﻤﻞ ﮔﺮدد و ﺟﺎﺑﺠﺎ ﺷﻮد. ﺑﺎ اﯾﻦ ﻧﻮع ﺟﺮﯾﺎن، ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﺑﻄﻮر ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻼﺣﻈﻪ اي رﻗﯿق (Dilute) ﻣﯽ ﺷﻮد.

اﻣﺮوزه ﺑﻪ دﻟﯿﻞ اﻓﺰاﯾﺶ ﻣﺼﺮف ﺳﻮﺧﺖ در ﺟﻬﺎن وﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﻮاد ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﻮاد ﺳﻮﺧﺘﻨﯽ ﺳﺒﮏ، ﻧﯿﺎز ﺑﻪ فرآﯾﻨﺪ شکست کاتالیزوری ﺑﯿﺶ از ﭘﯿﺶ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﺷﻮد.

اوﻟﯿﻦ واﺣﺪ ﺷﮑﺴﺖ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰوري در ﺳﺎل 1937 ﻣﯿﻼدي ﺗﻮﺳﻂ Houdry اراﯾﻪ و ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ. اﯾﻦ واﺣﺪ ﺑﺎ ﺑﺴﺘﺮ ﺛﺎﺑﺖ ﻃﺮاﺣﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد، واﺣﺪ ﻣﺘﺸﮑﻞ از ﺳﻪ راﮐﺘﻮر Fixed bed ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﭘﯿﺎﭘﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﺮاي ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻗﻄﺮ ﻣﻌﯿﻨﯽ از ﻧﻔﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﺼﻮﻻت 30 دﻗﯿﻘﻪ زﻣﺎن ﺻﺮف ﻣﯽ ﺷﺪ:

-10دﻗﯿﻘﻪ ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم ﻋﻤﻞ ﮐﺮاﮐﯿﻨﮓ

10دﻗﯿﻘﻪ ﺑﺮاي ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور

-10دﻗﯿﻘﻪ ﺑﺮاي ﭘﺎﮐﺴﺎزي ﺑﺨﺎر آب

ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﮔﺮوه Houdry در اﯾﺎﻟﺖ ﻣﺘﺤﺪه زﯾﺎد ﺑﻮد ودر ﺳﺎل 1943ﺗﻌﺪاد 24 واﺣﺪ در ﭘﺎﻻﯾﺸﮕﺎه ﻫﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ روش عمل می کردند.

ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل راه اﻧﺪازي اﯾﻦ دﺳﺘﮕﺎه ﻫﺎ ﭘﺮ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ زودي ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ این دﺳﺘﮕﺎه ﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻼت ﻓﺮاوان ﻫﻤﺮاه اﺳﺖ. از ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺑﺎﻻ ﺑﻮدن ﻣﻘﺪار ﺳﻮﻟﻔﻮر در ﺑﻌﻀﯽ ﺧﻮراك ﻫﺎي ﻧﻔﺘﯽ(ﺑﯿﺶ از 0/2درﺻﺪ)ﺧﻮردﮔﯽ در ﮐﻮﯾﻞ ﻫﺎي ﺳﺮﻣﺎﯾﺸﯽ در ﺑﺴﺘﺮ ﻫﺎي ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰوري ﺻﻮرت ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻪ واﺳﻄﻪ اﺳﺘﻔﺎده از ﺑﺴﺘﺮ ﻫﺎي ﺛﺎﺑﺖ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور آﻟﻮﻣﯿﻨﯿﺎ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺘﻨﺎوب ﻧﯿﺎز ﺑﻪ اﺣﯿﺎي ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﻏﯿﺮ ﻓﻌﺎل ﺷﺪه داﺷﺖ وﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺮﺗﯿﺒﺎت ﭘﯿﭽﯿﺪه اي ﮐﻪ ﺟﻬﺖ ﮐﻨﺘﺮل دﻣﺎ ﻫﺎ داﺷﺖ، ﻓﺮاﯾﻨﺪ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺟﻬﺖ اﻓﺰاﯾﺶ ﻣﻘﯿﺎس ﻣﺤﺼﻮل ﻧﺒﻮد. ﺑﻪ واﺳﻄﻪ اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻼت ﻧﻬﺎﯾﺘﺎ واﺣﺪﻫﺎي ﺑﺴﺘﺮﻫﺎي ﺳﯿﺎل ﺟﺎﮔﺰﯾﻦ واﺣﺪ ﻫﺎي ﺑﺴﺘﺮ ﻫﺎي ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪﻧﺪ

واﺣﺪﻫﺎي ﺑﺴﺘﺮ ﺳﯿﺎل از ﻧﻮع FCC ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در ﺳﺎل 1942 ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺮﮐتExxon در ﻃﻮل ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺑﺮاي ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﻨﺰﯾﻦ ﺑﺎ اﮐﺘﺎن ﺑﺎﻻ و ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﺟﺎﻧﺒﯽ ﻧﻈﯿﺮ ﺑﻮﺗﯿﻠﻦ  ﺑﺮاي ﻓﺮآﯾﻨﺪ اﻟﮑﯿﻼﺳﯿﻮن ﺑﻪ ﺻﻮرتﺻﻨﻌﺘﯽ در آﻣﺪ.

ﺟﻬﺖ ﮐﺎﻫﺶ ﺑﺎر ﻏﺒﺎر ﺟﻤﻊ ﮐﻦ ﻫﺎ،ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﺴﺘﺮﻫﺎي ﺑﺎ ﺟﺮﯾﺎن ﺟﺎﻣﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻻ ﺟﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺑﺴﺘﺮﻫﺎيﺳﯿﺎل ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ دادﻧﺪ. ﺳﺎل ﺑﻪ ﺳﺎل ﺗﻐﯿﯿﺮات ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ آﻣﯿﺰ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺖ اﯾﻦ واﺣﺪﻫﺎ ﺑﺎ ﻃﺮح ﭘﯿﺸﺮﻓﺘه با ظرﻓﯿﺖ اﻓﺰاﯾﺶ ﯾﺎﻓﺘﻪ (ﺑﺎﻟﻎ ﺑﺮ100ﻫﺰار ﺑﺸﮑﻪ در روز) ﮔﺮدﯾﺪ.

در ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﯿﺎﻧﯽ از رﺷﺪ واﺣﺪﻫﺎيFCC،ﯾﮏ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور آﻣﻮرف ﺳﯿﻠﯿﮑﺎ-آﻟﻮﻣﯿﻨﯿﺎ ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﻗﺮار ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ.اﻣﺎ در ﺳﺎل 1962 ﮐﻤﭙﺎﻧﯽ ﺳﺎﮐﻮﻧﯽ- ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ(ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﮐﻨﻮﻧﯽ) ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور زﺋﻮﻟﯿﺖ ﻓﻌﺎل را اراﯾﻪ ﮐﺮد. زﺋﻮﻟﯿﺖ در اوﻟﯿﻦ آزﻣﺎﯾﺸﯽ ﮐﻪ در ﺳﺎل 1964 در واﺣﺪﻫﺎيFCC ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺖ،ﺑﻬﺮه ﺑﻨﺰﯾﻦ ﺑﺎﻻﺗﺮ و ﮔﺰﯾﻨﺶ ﭘﺬﯾﺮي ﺑﻬﺘﺮي از ﺧﻮد  ﻧﺸﺎن داد و اﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﺎﻋﺚ اﺳﺘﻔﺎده فراﮔﯿﺮي از اﯾﻦ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور در ﺷﮑﺴﺖ کاتالیزوری گردید.

ﺑﺎ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻣﺘﯿﺎز اﯾﻦ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﻋﺎﻟﯽ،ﻃﺮاﺣﺎن راﮐﺘﻮر ﺳﺮﯾﻌﺎ راﮐﺘﻮر ﺑﺎﻻ روﻧﺪه اي را ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ در آنﺧﻮراك ﺑﻪ ﺧﻂ ﺣﻤﻞ ﺑﺎدي ﮐﻪ ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور را از اﺣﯿﺎ ﮐﻨﻨﺪه ﺑﻪ راﮐﺘﻮر ﺣﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ،وارد ﻣﯽ ﺷﻮد. ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﺎﻻي ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور،ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ 90 درﺻﺪ ﺧﻮراك در داﺧﻞ ﺧﻮد ﺧﻂ ﺣﻤﻞ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺑﻬﺮه ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﻨﺰﯾﻦ، ﻣﻘﺪار ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻟﻔﯿﻦ وﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺮﺑﻦ ﻣﯽ ﮔﺮدد. اﯾﻦ ﺟﺮﯾﺎن ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﭘﯿﺴﺘﻮﻧﯽ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد، واﻧﺘﺨﺎب ﭘﺬﯾﺮي ﺑﻪ اﺟﺰاي ﻣﻄﻠﻮب ﻫﯿﺪروﮐﺮﺑﻦ ﺑﻪ میزان ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺑﻬﺒﻮد ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ ،ﮐﺎﺗﺎﻟﯿﺰور ﺑﯿﻦ اﺣﯿﺎ ﮐﻨﻨﺪه و ﺑﺴﺘﺮ ﺳﯿﺎل ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ آن و راﮐﺘﻮر ﺑﺎﻻ روﻧﺪه ﺑﺎ زﻣینه ﺗﻤﺎس ﺳﯿﺎﻟﯿﺖ ﺳﺮﯾﻊ آن ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﮔﺮدش ﻣﯽ ﮐﻨﺪ

از آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻨﺰﯾﻦ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺷﺪه در واﺣﺪFCC از ﻧﻈﺮ ﮐﯿﻔﯽ و ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﻣﺮاﺗﺐ ﺑﻬﺘﺮ از ﺑﻨﺰﯾﻦ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺷﺪه درواﺣﺪﻫﺎي ﺷﮑﺴﺖ ﺣﺮارﺗﯽ و ﮔﺎزوﺋﯿﻠﯽ ﺑﻮد، اﯾﻦ واﺣﺪﻫﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺑﺴﯿﺎرﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ روﺑﺮو ﺷﺪﻧﺪ. ﭘﯿﺶ از دﻫﻪ80  ﻣﯿﻼدي واﺣﺪﻫﺎي FCC وHydrocracking از ﯾﮏ ﻃﺮف و واﺣﺪﻫﺎي visbreaking وCoking از ﻃﺮف دﯾﮕﺮاز واﺣﺪ ﻫﺎي ﻣﻄﺮح ﺟﻬﺖ ارﺗﻘﺎء ﺑﺮﺷﻬﺎي ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻧﻔﺘﯽ د ﺎﻻﯾﺸﮕﺎه ﻫﺎي ﻧﻔﺖ ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ.

در دﻫﻪ 80 ﺑﻪ دﻟﯿﻞ اﺧﺘﻼف ﻗﯿﻤﺖ ﺷﺪﯾﺪ gasoline و fuel oil ﮔﺮاﯾﺶ ﺑﻪ Hydrocracking ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻮده زﯾﺮا ﺑﺎزدﻫﯽ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﺳﺒﮏ در اﯾﻦ اﺣﺪ ازFCCﺑﯿﺸﺘﺮﺑﻮده اﺳﺖ.در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﺪم ﺛﺒﺎت ﻗﯿﻤﺖ ﻧﻔﺖ و ﻫﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬاري و ﻋﻤﻠﯿﺎﺗﯽ ﮐﻤﺘﺮ و اﻧﻌﻄﺎف ﭘﺬﯾﺮي ﻧﻮع ﺧﻮراك و ﻣﺤﺼﻮﻻت، (ﺧﺼﻮﺻﺎ ﻟﺰوم ﺑﺮ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﺮش ﻫﺎ و ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪه ﻫﺎي ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻧﻔﺘﯽ در  پاﻻﯾﺸﮕﺎه ﻫﺎي ﻧﻔﺖ) و ﻣﺤﺼﻮﻻت، اﯾﺠﺎد واﺣﺪ FCCﺿﺮورت ﺑﯿﺸﺘﺮي ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ از ﺟﻤﻠﻪ دﻻﯾﻞ اﺳﺘﻘﺒﺎل از ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژيFCC در ﺻﻨﻌﺖ ﻧﻔﺖ اﯾﺮان ﻧﯿﺰ ﻣﯽ ﺗﻮان ﺑﻪ ﻣﻮارد زﯾﺮ اﺷﺎره ﮐﺮد.

  1. ﺑﻨﺰﯾﻦ از ﻧﻈﺮ ﺣﺠﻢ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﻘﺎم اول را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺮ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﭘﺎﻻﯾﺸﮕﺎه داراﺳت
  2. ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮ ﺷﺪن ﺗﺪرﯾﺠﯽ ﻧﻔﺖ ﺧﺎم ﻟﺰوم اﺳﺘﻔﺎده ﺑﯿﺸﺘﺮ از واﺣﺪﻫﺎي ﺷﮑﺴﺖ را ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه دارد
  3. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﺪم ﺛﺒﺎت ﻗﯿﻤﺖ ﻧﻔﺖ و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬاري و ﻋﻤﻠﯿﺎﺗﯽ ﮐﻤﺘﺮ و اﻧﻌﻄﺎ ﭘﺬﯾﺮي ﻧﻮع ﺧﻮراك)ﺧﺼﻮﺻﺎ ﻟﺰوم ﺑﺮ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﺮش ﻫﺎ و ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﻫﺎي ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻧﻔﺘﯽ در ﭘﺎﻻﯾﺸﮕﺎﻫﻬﺎي اﯾﺠﺎد واﺣﺪ FCC ﺿﺮورت ﺑﯿﺸﺘﺮي ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ.

درباره نویسنده

محمدرضا فرزان

محمدرضا فرزان

درج دیدگاه